Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu

Jedna z największych światowych umów ekologicznych, podpisana na Szczycie Ziemi w Rio De Janeiro w maju 1992 r. Weszła w życie 21 marca 1994 r.

Podstawowym celem konwencji zgodnie z art. 2 jest: osiągnięcie stabilizacji stężenia w atmosferze gazów cieplarnianych na takim poziomie, który zapobiegnie niebezpiecznym antropogenicznym oddziaływaniom na system klimatyczny. Poziom ten powinien zostać osiągnięty w czasie wystarczającym dla naturalnego przystosowania się ekosystemów do zmian klimatu, tak by zapewnić, że produkcja żywności nie zostanie zagrożona, a rozwój gospodarczy będzie mógł się odbywać w sposób zrównoważony.